Πώς η Αριστερά μπορεί να οδηγήσει τη χώρα σε ενεργειακή αυτοκτονία
Η Γαλλία βρίσκεται μπροστά σε μια κρίσιμη ενεργειακή επιλογή, η οποία ενδέχεται να αποδειχθεί καθοριστική για το μέλλον της.
Μια χώρα που έχει συνδέσει την ενεργειακή της ισχύ με την πυρηνική τεχνολογία κινδυνεύει να εγκαταλείψει ένα από τα σημαντικότερα στρατηγικά της πλεονεκτήματα, εάν επικρατήσουν οι θέσεις της γαλλικής Αριστεράς.
Η Γαλλία, συνηθισμένη στα ιστορικά Βατερλώ από την εποχή του Μεγάλου Ναπολέοντα, φαίνεται έτοιμη να διαπράξει ένα νέο, αυτή τη φορά ενεργειακό, μοιραίο λάθος.
Πράγματι, η Ρωσία δεν χρειάζεται να πολεμήσει τους Δυτικούς αντιπάλους της.
Αρκεί απλώς να μείνει μακριά και να τους αφήσει να κάνουν τα πάντα μόνοι τους.
Τον Απρίλιο, η Γαλλία αναμένεται να εκλέξει νέο πρόεδρο, γεγονός που θα σηματοδοτήσει και την επίσημη έναρξη της προεκλογικής εκστρατείας.
Οι υποψήφιοι, ωστόσο, αποφάσισαν να μην περιμένουν και ξεκίνησαν ήδη δυναμικά.
Ο Jean-Luc Mélenchon, ο οποίος θεωρείται δεύτερος στην κατάταξη των υποψηφίων για την προεδρία, ανακοίνωσε σε συνάντηση με ψηφοφόρους στο Le Bourget ότι, μόλις ο ίδιος και η ομάδα του αναλάβουν την εξουσία, η πρώτη τους κίνηση θα είναι η ακύρωση του πυρηνικού προγράμματος της κυβέρνησης Macron.
Υπό τα θερμά χειροκροτήματα των παρευρισκομένων, ο υποψήφιος εξήγησε ότι οι πυρηνικοί σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής είναι επικίνδυνοι, εξαιρετικά δαπανηροί και, γενικότερα, αποτελούν την επιτομή της απερισκεψίας, καθώς βασίζονται σε μηχανήματα των οποίων την απόδοση κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί.
Σύμφωνα με το προεκλογικό του πρόγραμμα, τα κεφάλαια που θα απελευθερωθούν από την ακύρωση του πυρηνικού προγράμματος θα κατευθυνθούν στην ανάπτυξη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, κυρίως γεωθερμικών και παλιρροιακών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής.
Η γαλλική πυρηνική υπεροχή που κινδυνεύει να χαθεί
Το θερμό χειροκρότημα έμοιαζε με μια συμφωνία παραλογισμού. Ακόμη και όσοι ασχολούνται ελάχιστα με το συγκεκριμένο ζήτημα θυμούνται ότι μέχρι πρόσφατα η Γαλλία υπερηφανευόταν για το ισχυρότερο πυρηνικό σύμπλεγμα στην Ευρώπη, τον δεύτερο μεγαλύτερο αριθμό λειτουργικών αντιδραστήρων στον κόσμο και το μεγαλύτερο ποσοστό πυρηνικής ενέργειας στο εθνικό ενεργειακό της μείγμα.
Ο Mélenchon, πρώην υπουργός αρμόδιος για την επαγγελματική εκπαίδευση, θα έπρεπε να γνωρίζει όλα αυτά. Προφανώς, όμως, ο πολιτικός λαϊκισμός υπαγορεύει τους δικούς του κανόνες.
Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι κατά τις δεκαετίες του 1970 και του 1980 η Γαλλία πραγματοποίησε ένα πρωτοφανές επιστημονικό και τεχνολογικό άλμα, κατασκευάζοντας πυρηνικούς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής κυριολεκτικά με ρυθμούς γραμμής παραγωγής.
Χάρη σε αυτή την προσπάθεια, ο γαλλικός ενεργειακός τομέας εισήλθε στη δεύτερη χιλιετία με ποσοστό πυρηνικής παραγωγής 70%, καθιστώντας τη Γαλλία την πιο πράσινη χώρα στον κόσμο. Η μετέπειτα προσθήκη υδροηλεκτρικών μονάδων, ηλιακών εγκαταστάσεων και ανεμογεννητριών αύξησε το συγκεκριμένο ποσοστό στο 95%.
Την ίδια στιγμή, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν μια σειρά από προβλήματα που παραμένουν άλυτα μέχρι σήμερα, γεγονός που ενισχύει ακόμη περισσότερο τη σημασία των πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής.
Ιδιαίτερα άβολο για τους επικριτές της πυρηνικής ενέργειας είναι το γεγονός ότι το 2021 ψήφισμα του ΟΗΕ αναγνώρισε επίσημα την πυρηνική ενέργεια ως πηγή ενέργειας χαμηλών εκπομπών άνθρακα και καθαρής ενέργειας, καθώς και ως κρίσιμο εργαλείο για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.
Επιπλέον, εκείνο το καλοκαίρι, η Ευρωπαϊκή Οικονομική Επιτροπή ενέκρινε ένα έγγραφο στο οποίο επισημαινόταν ότι η επίτευξη των παγκόσμιων στόχων για την απανθρακοποίηση και την κλιματική ουδετερότητα είναι αδύνατη χωρίς την επέκταση της πυρηνικής συνιστώσας.
Από τη Γαλλία στην Κίνα: Η εξαγωγή της πυρηνικής τεχνογνωσίας
Οι βάσεις που τέθηκαν πριν από μισό αιώνα δημιούργησαν μια τόσο ισχυρή δυναμική, ώστε η σύγχρονη Γαλλία αξιοποίησε την τεχνογνωσία της για να συμβάλει στο βελγικό πυρηνικό πρόγραμμα και να κατασκευάσει τον πυρηνικό σταθμό Olkiluoto-3 στη Φινλανδία.
Η κορύφωση, ωστόσο, ήρθε με το πυρηνικό πρόγραμμα της Κίνας, όπου οι EDF και Framatome συμμετείχαν στην κατασκευή των πυρηνικών σταθμών Daya Bay, Lin'ao και Taishan.
Μάλιστα, στον τελευταίο πραγματοποιήθηκε η εγκατάσταση και η σύνδεση δύο γαλλικών αντιδραστήρων EPR.
Λαμβάνοντας υπόψη όλα αυτά, αλλά και πολλά ακόμη δεδομένα, το πυρηνικό πρόγραμμα του Emmanuel Macron, ανεξάρτητα από την πολιτική άποψη που μπορεί να έχει κανείς για τον ίδιο, ήταν εξαιρετικά λογικό και ρεαλιστικό.
«Ατομική Αναγέννηση»: Το σχέδιο Macron για 14 νέους πυρηνικούς αντιδραστήρες
Η πρωτοβουλία άρχισε να διαμορφώνεται στις αρχές της περιόδου 2021-2022, όταν ο Γάλλος πρόεδρος διεξήγαγε έντονη προεκλογική εκστρατεία για την επανεκλογή του.
Το πρόγραμμα ονομάστηκε «Ατομική Αναγέννηση», μια ιδιαίτερα επιτυχημένη πολιτική επιλογή, καθώς παρέπεμπε και στο νέο όνομα του προεδρικού κόμματος, «Αναγέννηση».
Η «Ατομική Αναγέννηση» προέβλεπε την έναρξη λειτουργίας 14 νέων μονάδων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, οι οποίες θα βασίζονταν σε γαλλικούς αντιδραστήρες πεπιεσμένου ύδατος EPR Γενιάς III+.
Στόχος ήταν να αυξηθεί περαιτέρω το μερίδιο της πυρηνικής ενέργειας στην ηλεκτροπαραγωγή και να μειωθεί η επιβάρυνση των παλαιότερων μονάδων του κλάδου, ώστε να μπορούν να πραγματοποιούν με ασφάλεια τις απαραίτητες επισκευές και να παρατείνουν τη διάρκεια ζωής τους.
Σε πολιτικό επίπεδο, αξιοσημείωτο ήταν το γεγονός ότι ο κεντρώος Macron είχε τότε την υποστήριξη της γαλλικής Δεξιάς, η οποία χαρακτήριζε τον πυρηνικό εκσυγχρονισμό ως το κλειδί για την ενεργειακή κυριαρχία της χώρας.
Τα οικονομικά και τεχνικά εμπόδια που περιόρισαν τις φιλοδοξίες
Ωστόσο, όπως συμβαίνει συνήθως, όλα έμοιαζαν ομαλά στα χαρτιά, αλλά στην πράξη εμφανίστηκαν αμέσως σοβαρά εμπόδια.
Η Électricité de France (EDF), στην οποία είχε ανατεθεί η αναβίωση της πυρηνικής βιομηχανίας, προειδοποίησε εξαρχής ότι, εξαιτίας του συσσωρευμένου χρέους και της εκθετικής αύξησης του κόστους κατασκευής του πυρηνικού σταθμού Flamanville στη Γαλλία, του Hinkley Point στο Ηνωμένο Βασίλειο και του Olkiluoto στη Φινλανδία, η μετάβαση σε ένα λαμπρό πυρηνικό μέλλον δεν θα ήταν εύκολη υπόθεση.
Κατά συνέπεια, ο Macron περιόρισε αργότερα τις αρχικές φιλοδοξίες του από 14 σε έξι μονάδες παραγωγής ενέργειας, διατηρώντας τη δυνατότητα επέκτασης του προγράμματος σε οκτώ.
Παρά τον περιορισμό αυτό, ακόμη και στην αναθεωρημένη του μορφή, το πρόγραμμα θα επέτρεπε στη χώρα να φτάσει στον στόχο των μηδενικών καθαρών εκπομπών άνθρακα έως το 2050, ιδίως από τη στιγμή που η κυβέρνηση Macron δεν είχε εγκαταλείψει την ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.
Η πυρηνική βιομηχανία δεν συγχωρεί τη διακοπή της παραγωγής
Υπάρχει μια κρίσιμη παράμετρος σε όλες αυτές τις εξελίξεις: η πυρηνική ενέργεια αποτελεί έναν μοναδικό βιομηχανικό τομέα, ο οποίος απαιτεί διαρκή δέσμευση, συνεχή επιστημονική έρευνα και διατήρηση, αλλά και ανάπτυξη, της τεχνικής τεχνογνωσίας.
Μόλις μια χώρα σταματήσει να κατασκευάζει αντιδραστήρες, να εμπλουτίζει καύσιμα και να εκτελεί τις χιλιάδες εργασίες που σχετίζονται με την πυρηνική βιομηχανία, ο συγκεκριμένος κλάδος αρχίζει να επιβραδύνεται.
Η διαδικασία αυτή οδηγεί τελικά σε τεχνολογική υστέρηση ή ακόμη και στην πλήρη απώλεια των σχετικών βιομηχανικών δυνατοτήτων.
Αυτή η συσχέτιση γίνεται ιδιαίτερα εμφανής όταν συγκρίνουμε τη Γαλλία με την Κίνα.
Η Γαλλία κατασκεύασε την προτελευταία πυρηνική μονάδα ηλεκτροπαραγωγής της το 1999, όταν τέθηκε σε λειτουργία η μονάδα Civo-3 με τον αντιδραστήρα N4.
Στη συνέχεια, η γαλλική βιομηχανία χρειάστηκε 25 οδυνηρά χρόνια για να ολοκληρώσει τον Flamanville-3, ο οποίος τέθηκε τελικά σε λειτουργία τον χειμώνα του 2024.
Το 1999, η Κίνα διέθετε μόλις τρεις λειτουργικούς αντιδραστήρες: έναν στον πυρηνικό σταθμό Qinshan και δύο στον κόλπο Daya.
Σήμερα, ωστόσο, η Κίνα διαθέτει 56 λειτουργικούς αντιδραστήρες — αριθμός που αξίζει να τονιστεί: 56! Ακριβώς όσους και η Γαλλία.
Σε αυτόν τον τομέα, οι δύο χώρες υστερούν μόνο έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών. Ωστόσο, όλοι οι κινεζικοί πυρηνικοί σταθμοί είναι νέοι, ενώ οι γαλλικοί και οι αμερικανικοί έχουν μέση ηλικία άνω των 40 ετών, χωρίς να υπάρχουν νέες μονάδες ακόμη και σε στάδιο σχεδιασμού.
Η Αριστερά του Mélenchon θέλει να βάλει τέλος στην πυρηνική ενέργεια
Και μέσα σε αυτή τη δύσκολη, αλλά σε καμία περίπτωση καταστροφική για τη γαλλική πυρηνική ενέργεια κατάσταση, η Αριστερά, με επικεφαλής τον Mélenchon, απαιτεί την οριστική διάλυση του συγκεκριμένου ενεργειακού κλάδου.
Την ίδια στιγμή, η Ρωσία κατασκευάζει ενεργά πυρηνικούς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής στο εξωτερικό, ενώ έχει ήδη σε εξέλιξη παραγγελίες για μικρούς και μεσαίους αντιδραστήρες.
Παράλληλα, σύμφωνα με το Γενικό Σχέδιο για την Κατανομή Εγκαταστάσεων Ηλεκτρικής Ενέργειας, η Ρωσία ξεκινά και την κατασκευή νέων πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής.
Υπό αυτές τις συνθήκες, εύχομαι στους Γάλλους υποψηφίους να συνεχίσουν να έχουν τόσο «λαμπρές» ιδέες όσο εκείνες του κ. Mélenchon — και να τις εφαρμόσουν οπωσδήποτε μόλις αναλάβουν την εξουσία.
www.bankingnews.gr
Μια χώρα που έχει συνδέσει την ενεργειακή της ισχύ με την πυρηνική τεχνολογία κινδυνεύει να εγκαταλείψει ένα από τα σημαντικότερα στρατηγικά της πλεονεκτήματα, εάν επικρατήσουν οι θέσεις της γαλλικής Αριστεράς.
Η Γαλλία, συνηθισμένη στα ιστορικά Βατερλώ από την εποχή του Μεγάλου Ναπολέοντα, φαίνεται έτοιμη να διαπράξει ένα νέο, αυτή τη φορά ενεργειακό, μοιραίο λάθος.
Πράγματι, η Ρωσία δεν χρειάζεται να πολεμήσει τους Δυτικούς αντιπάλους της.
Αρκεί απλώς να μείνει μακριά και να τους αφήσει να κάνουν τα πάντα μόνοι τους.
Τον Απρίλιο, η Γαλλία αναμένεται να εκλέξει νέο πρόεδρο, γεγονός που θα σηματοδοτήσει και την επίσημη έναρξη της προεκλογικής εκστρατείας.
Οι υποψήφιοι, ωστόσο, αποφάσισαν να μην περιμένουν και ξεκίνησαν ήδη δυναμικά.
Ο Jean-Luc Mélenchon, ο οποίος θεωρείται δεύτερος στην κατάταξη των υποψηφίων για την προεδρία, ανακοίνωσε σε συνάντηση με ψηφοφόρους στο Le Bourget ότι, μόλις ο ίδιος και η ομάδα του αναλάβουν την εξουσία, η πρώτη τους κίνηση θα είναι η ακύρωση του πυρηνικού προγράμματος της κυβέρνησης Macron.
Υπό τα θερμά χειροκροτήματα των παρευρισκομένων, ο υποψήφιος εξήγησε ότι οι πυρηνικοί σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής είναι επικίνδυνοι, εξαιρετικά δαπανηροί και, γενικότερα, αποτελούν την επιτομή της απερισκεψίας, καθώς βασίζονται σε μηχανήματα των οποίων την απόδοση κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί.
Σύμφωνα με το προεκλογικό του πρόγραμμα, τα κεφάλαια που θα απελευθερωθούν από την ακύρωση του πυρηνικού προγράμματος θα κατευθυνθούν στην ανάπτυξη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, κυρίως γεωθερμικών και παλιρροιακών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής.
Η γαλλική πυρηνική υπεροχή που κινδυνεύει να χαθεί
Το θερμό χειροκρότημα έμοιαζε με μια συμφωνία παραλογισμού. Ακόμη και όσοι ασχολούνται ελάχιστα με το συγκεκριμένο ζήτημα θυμούνται ότι μέχρι πρόσφατα η Γαλλία υπερηφανευόταν για το ισχυρότερο πυρηνικό σύμπλεγμα στην Ευρώπη, τον δεύτερο μεγαλύτερο αριθμό λειτουργικών αντιδραστήρων στον κόσμο και το μεγαλύτερο ποσοστό πυρηνικής ενέργειας στο εθνικό ενεργειακό της μείγμα.
Ο Mélenchon, πρώην υπουργός αρμόδιος για την επαγγελματική εκπαίδευση, θα έπρεπε να γνωρίζει όλα αυτά. Προφανώς, όμως, ο πολιτικός λαϊκισμός υπαγορεύει τους δικούς του κανόνες.
Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι κατά τις δεκαετίες του 1970 και του 1980 η Γαλλία πραγματοποίησε ένα πρωτοφανές επιστημονικό και τεχνολογικό άλμα, κατασκευάζοντας πυρηνικούς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής κυριολεκτικά με ρυθμούς γραμμής παραγωγής.
Χάρη σε αυτή την προσπάθεια, ο γαλλικός ενεργειακός τομέας εισήλθε στη δεύτερη χιλιετία με ποσοστό πυρηνικής παραγωγής 70%, καθιστώντας τη Γαλλία την πιο πράσινη χώρα στον κόσμο. Η μετέπειτα προσθήκη υδροηλεκτρικών μονάδων, ηλιακών εγκαταστάσεων και ανεμογεννητριών αύξησε το συγκεκριμένο ποσοστό στο 95%.
Την ίδια στιγμή, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν μια σειρά από προβλήματα που παραμένουν άλυτα μέχρι σήμερα, γεγονός που ενισχύει ακόμη περισσότερο τη σημασία των πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής.
Ιδιαίτερα άβολο για τους επικριτές της πυρηνικής ενέργειας είναι το γεγονός ότι το 2021 ψήφισμα του ΟΗΕ αναγνώρισε επίσημα την πυρηνική ενέργεια ως πηγή ενέργειας χαμηλών εκπομπών άνθρακα και καθαρής ενέργειας, καθώς και ως κρίσιμο εργαλείο για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.
Επιπλέον, εκείνο το καλοκαίρι, η Ευρωπαϊκή Οικονομική Επιτροπή ενέκρινε ένα έγγραφο στο οποίο επισημαινόταν ότι η επίτευξη των παγκόσμιων στόχων για την απανθρακοποίηση και την κλιματική ουδετερότητα είναι αδύνατη χωρίς την επέκταση της πυρηνικής συνιστώσας.
Από τη Γαλλία στην Κίνα: Η εξαγωγή της πυρηνικής τεχνογνωσίας
Οι βάσεις που τέθηκαν πριν από μισό αιώνα δημιούργησαν μια τόσο ισχυρή δυναμική, ώστε η σύγχρονη Γαλλία αξιοποίησε την τεχνογνωσία της για να συμβάλει στο βελγικό πυρηνικό πρόγραμμα και να κατασκευάσει τον πυρηνικό σταθμό Olkiluoto-3 στη Φινλανδία.
Η κορύφωση, ωστόσο, ήρθε με το πυρηνικό πρόγραμμα της Κίνας, όπου οι EDF και Framatome συμμετείχαν στην κατασκευή των πυρηνικών σταθμών Daya Bay, Lin'ao και Taishan.
Μάλιστα, στον τελευταίο πραγματοποιήθηκε η εγκατάσταση και η σύνδεση δύο γαλλικών αντιδραστήρων EPR.
Λαμβάνοντας υπόψη όλα αυτά, αλλά και πολλά ακόμη δεδομένα, το πυρηνικό πρόγραμμα του Emmanuel Macron, ανεξάρτητα από την πολιτική άποψη που μπορεί να έχει κανείς για τον ίδιο, ήταν εξαιρετικά λογικό και ρεαλιστικό.
«Ατομική Αναγέννηση»: Το σχέδιο Macron για 14 νέους πυρηνικούς αντιδραστήρες
Η πρωτοβουλία άρχισε να διαμορφώνεται στις αρχές της περιόδου 2021-2022, όταν ο Γάλλος πρόεδρος διεξήγαγε έντονη προεκλογική εκστρατεία για την επανεκλογή του.
Το πρόγραμμα ονομάστηκε «Ατομική Αναγέννηση», μια ιδιαίτερα επιτυχημένη πολιτική επιλογή, καθώς παρέπεμπε και στο νέο όνομα του προεδρικού κόμματος, «Αναγέννηση».
Η «Ατομική Αναγέννηση» προέβλεπε την έναρξη λειτουργίας 14 νέων μονάδων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, οι οποίες θα βασίζονταν σε γαλλικούς αντιδραστήρες πεπιεσμένου ύδατος EPR Γενιάς III+.
Στόχος ήταν να αυξηθεί περαιτέρω το μερίδιο της πυρηνικής ενέργειας στην ηλεκτροπαραγωγή και να μειωθεί η επιβάρυνση των παλαιότερων μονάδων του κλάδου, ώστε να μπορούν να πραγματοποιούν με ασφάλεια τις απαραίτητες επισκευές και να παρατείνουν τη διάρκεια ζωής τους.
Σε πολιτικό επίπεδο, αξιοσημείωτο ήταν το γεγονός ότι ο κεντρώος Macron είχε τότε την υποστήριξη της γαλλικής Δεξιάς, η οποία χαρακτήριζε τον πυρηνικό εκσυγχρονισμό ως το κλειδί για την ενεργειακή κυριαρχία της χώρας.
Τα οικονομικά και τεχνικά εμπόδια που περιόρισαν τις φιλοδοξίες
Ωστόσο, όπως συμβαίνει συνήθως, όλα έμοιαζαν ομαλά στα χαρτιά, αλλά στην πράξη εμφανίστηκαν αμέσως σοβαρά εμπόδια.
Η Électricité de France (EDF), στην οποία είχε ανατεθεί η αναβίωση της πυρηνικής βιομηχανίας, προειδοποίησε εξαρχής ότι, εξαιτίας του συσσωρευμένου χρέους και της εκθετικής αύξησης του κόστους κατασκευής του πυρηνικού σταθμού Flamanville στη Γαλλία, του Hinkley Point στο Ηνωμένο Βασίλειο και του Olkiluoto στη Φινλανδία, η μετάβαση σε ένα λαμπρό πυρηνικό μέλλον δεν θα ήταν εύκολη υπόθεση.
Κατά συνέπεια, ο Macron περιόρισε αργότερα τις αρχικές φιλοδοξίες του από 14 σε έξι μονάδες παραγωγής ενέργειας, διατηρώντας τη δυνατότητα επέκτασης του προγράμματος σε οκτώ.
Παρά τον περιορισμό αυτό, ακόμη και στην αναθεωρημένη του μορφή, το πρόγραμμα θα επέτρεπε στη χώρα να φτάσει στον στόχο των μηδενικών καθαρών εκπομπών άνθρακα έως το 2050, ιδίως από τη στιγμή που η κυβέρνηση Macron δεν είχε εγκαταλείψει την ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.
Η πυρηνική βιομηχανία δεν συγχωρεί τη διακοπή της παραγωγής
Υπάρχει μια κρίσιμη παράμετρος σε όλες αυτές τις εξελίξεις: η πυρηνική ενέργεια αποτελεί έναν μοναδικό βιομηχανικό τομέα, ο οποίος απαιτεί διαρκή δέσμευση, συνεχή επιστημονική έρευνα και διατήρηση, αλλά και ανάπτυξη, της τεχνικής τεχνογνωσίας.
Μόλις μια χώρα σταματήσει να κατασκευάζει αντιδραστήρες, να εμπλουτίζει καύσιμα και να εκτελεί τις χιλιάδες εργασίες που σχετίζονται με την πυρηνική βιομηχανία, ο συγκεκριμένος κλάδος αρχίζει να επιβραδύνεται.
Η διαδικασία αυτή οδηγεί τελικά σε τεχνολογική υστέρηση ή ακόμη και στην πλήρη απώλεια των σχετικών βιομηχανικών δυνατοτήτων.
Αυτή η συσχέτιση γίνεται ιδιαίτερα εμφανής όταν συγκρίνουμε τη Γαλλία με την Κίνα.
Η Γαλλία κατασκεύασε την προτελευταία πυρηνική μονάδα ηλεκτροπαραγωγής της το 1999, όταν τέθηκε σε λειτουργία η μονάδα Civo-3 με τον αντιδραστήρα N4.
Στη συνέχεια, η γαλλική βιομηχανία χρειάστηκε 25 οδυνηρά χρόνια για να ολοκληρώσει τον Flamanville-3, ο οποίος τέθηκε τελικά σε λειτουργία τον χειμώνα του 2024.
Το 1999, η Κίνα διέθετε μόλις τρεις λειτουργικούς αντιδραστήρες: έναν στον πυρηνικό σταθμό Qinshan και δύο στον κόλπο Daya.
Σήμερα, ωστόσο, η Κίνα διαθέτει 56 λειτουργικούς αντιδραστήρες — αριθμός που αξίζει να τονιστεί: 56! Ακριβώς όσους και η Γαλλία.
Σε αυτόν τον τομέα, οι δύο χώρες υστερούν μόνο έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών. Ωστόσο, όλοι οι κινεζικοί πυρηνικοί σταθμοί είναι νέοι, ενώ οι γαλλικοί και οι αμερικανικοί έχουν μέση ηλικία άνω των 40 ετών, χωρίς να υπάρχουν νέες μονάδες ακόμη και σε στάδιο σχεδιασμού.
Η Αριστερά του Mélenchon θέλει να βάλει τέλος στην πυρηνική ενέργεια
Και μέσα σε αυτή τη δύσκολη, αλλά σε καμία περίπτωση καταστροφική για τη γαλλική πυρηνική ενέργεια κατάσταση, η Αριστερά, με επικεφαλής τον Mélenchon, απαιτεί την οριστική διάλυση του συγκεκριμένου ενεργειακού κλάδου.
Την ίδια στιγμή, η Ρωσία κατασκευάζει ενεργά πυρηνικούς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής στο εξωτερικό, ενώ έχει ήδη σε εξέλιξη παραγγελίες για μικρούς και μεσαίους αντιδραστήρες.
Παράλληλα, σύμφωνα με το Γενικό Σχέδιο για την Κατανομή Εγκαταστάσεων Ηλεκτρικής Ενέργειας, η Ρωσία ξεκινά και την κατασκευή νέων πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής.
Υπό αυτές τις συνθήκες, εύχομαι στους Γάλλους υποψηφίους να συνεχίσουν να έχουν τόσο «λαμπρές» ιδέες όσο εκείνες του κ. Mélenchon — και να τις εφαρμόσουν οπωσδήποτε μόλις αναλάβουν την εξουσία.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών